Şanlıurfa özel şanmed hastanesi, şanmed hastane

Ana Sayfa Kültür Sanat Bediüzzaman'ın Mezarını Ben Buldum

Bediüzzaman'ın Mezarını Ben Buldum

Giriş Tarihi: 5 Mayıs 2011 Perşembe 00:36
Bediüzzaman'ın Mezarını Ben Buldum

Hürriyet yazarı Yalçın Bayer ve Haber Türk yazarı Murat Bardakçı bugünkü köşelerinde Said Nursi'nin naaşının Urfa'dan kaçırıldıktan sonra denize atıldığını ileri sürdüler. Ancak Said Nursi'nin talebeleri bu iddianın doğru olmadığını çeşitli defalar dile getirdiler.

Urfa'dan sonra Isparta mesarlığına defnedilen Said Nursi'nin naaşı tevafuk eseri bulunur ve oradan başka yere defnedilir. Isparta'daki mesarı bulan Mustafa Pestil o anları "Ağabeyler Anlatıyor" kitaplarının yazarı Ömer Özcan'a anlattı.

Mustafa Pestil'le görüşmesini Risale Haber'le paylaşan Ömer Özcan, naaşın denize atılmasının da gerçek dışı bir iddia olduğunu söyledi.

İşte Mustafa Pestil'in Said Nursi'nin mezarını bulması ve sonrasında yaşanan gelişmeleri anlattığı sözleri:

Malum, Üstad'ın, mezarının bilinmemesi için vasiyeti vardır. Senirkentli Ali İhsan Tola'nın da bulunduğu bir sırada, "Talebelerimden 12 kişi benim mezarımı bilse zarar vermez' diyor Üstad. Üstad'ın saçları 10 santim kadar uzunmuş ve saçlarına kına yakarmış. Bu vaziyette iken, Urfa yolculuğuna çıkıyor. Orada vefat ediyor. Biz burada Isparta'dayız. Rahmetli Tahiri Mutlu Ağabey var burada. Biz Üstad'ın vefatını geç haber aldık, o yüzden gidemedik. Üstad'ı Urfa'ya defnediyorlar. Yolda giderken Üstad bir talebesine, 'Beni Hz. İbrahim (a.s.) çağırdı' diyor.

omer_ozcan_mustafa_pestil.jpg(Ömer Özcan ve Mustafa Pestil)

“60 ihtilâlinde başta Türkeş olarak karar alıyorlar; Üstad'ın kardeşi Abdülmecit'i alarak, kabrini tahta bir tabuta koyup, galvanizli sac'a koyup lehimliyorlar. Boşlukları da kaba talaşla dolduruyorlar. Geceleyin uçakla götürüyorlar, ama Abdülmecit de bilmiyor nereye gittiklerini; fakat 'Bir gölün üstünden geçtik, bir demir kapıdan geçip oraya defnettik' diyor; ama muhit neresi, bilinmiyor. Bu böyle kaldı. Sonra polisler
orada nöbet beklediler, ama niçin beklediler bilinmiyor, ama mezarlık tespit edilmişti. 

Derken Isparta'da olduğu anlaşılmaya başlandı, ama tam kesinlik kazanmadı. Böyle dokuz sene geçti aradan. Dokuz sene zarfında herkes kendi kafasına göre 'Acaba burada mı?' diye aramalar yapıyor. Galvanizli sacla gömüldüğü belli ya... Bu yüzden Rüştü Ağabey, 'Şişle bile aradım ağabey!' dedi.

Bir gün Sav'a derse gitmiştik, orada bu konu açıldı. Herkes bir şey söylüyordu. Ben de dedim: 'Allah'ın izniyle Üstad'ı ben bulacağım.' Öyle dedim orada o zaman. Sonra benim yeğenimin bir çocuğu doğdu; sonra öldü! Çocuğu yıkadık, koyduk taksiye… Kış günü, çok soğuk… Gittik mezarlığa. Yalnız benimle gidenler bu işleri bilmiyorlardı; ağa-
beyim de var, ama bu işlerden haberdar değildi. Mezar yeri için karar verdim, 'Şurayı eşin' dedim. Bana o anda, kazma vurulunca sanki Üstad'ın başına vurmuşlar gibi bir his geldi… Diz çöktüm, Yâsin okumaya başladım.

Ben Yâsin okurken benim amcaoğlu, 'Amca burada bir sac çıktı; bu ne olabilir?' dedi. Ben hemen anladım tabiî... 'Hastahanelerde ölenleri böyle yaparlar, getirirler, böyle gömerler' dedim. Biraz ilerisini kazdık, çocuğu gömdük. 'Siz haydi gidin bakalım' dedim diğerlerine. Onlar gittiler. 

Eştim baktım, galvanizli sac ve lehimli… 'Tamam!' dedim. Ama içini daha bilmiyorum... Sonra küreğin ucuyla kanırttım, o lehimleri söktüm. Üstad'ın kafası önüme çıktı. Pırıl pırıl… Üstad'ın saçları kınalı; bir şey olmamış gibi, hiç bozulmamış... Üstad, sarığı başından hiç çıkarmazdı, o yüzden her tarafı tamam, tanıdım; fakat saçlarını bilemedim.
Neyse kapattım üstünü, örttüm. 

Kimseye bir şey diyemiyordum, çünkü Üstad'a karşı bir yanlışlık olur diye korkuyordum. Sonra Bozanönü'nde Şaban'a sordum, başkasına sordum. Tarif ediyorlar; fakat bir tanesi bile 'Üstad'ın saçları kınalıdır' demiyordu. Bir hafta uğraştım, ama demiyorum kimseye. Hiç kimse kınalı demiyor. Allah, Allah! Ezener vardı mesela, o da diyemiyor kınalı diye. Hepsi, her şey tamam, 'kınalı' deseler iş bitecek. Sonra Senirkent'e Ali
İhsan Tola Ağabeye gittim, ona sordum. 'Üstad'ın saçları nasıldır?' diye. 'Üstad'ın saçları 10 santim uzunluktadır ve kınalıdır' dedi. Babasına rahmet, düğüm çözülmüştü şimdi!

Bir de tersine koymuşlar tabutu, geceleyin ayaklar kıbleye gelmiş. Fıkıha göre araştırdık, tabutun kıbleye dönmesi lazım geliyordu. Ama tek kişi bunu yapacak güçte değildi. Bunu üç-dört kişiye anlattık, tabutu oradan çıkardık. Mezarı eştik, tabutu çıkardık. Kanırttığımız yerden Üstad'ın yüzünü tekrar gördük. Ondan sonra çok derin bir mezar kazdık orada, altını da epey saptırdık. Bizde çıkarırlar korkusu vardı...

Rahmetli Hacı Nureddin vardı, Atasoyların Ahmet'in babası, İslâmköy'dendir. Nurettin'e
dedim ki: 'Bunu buradan çıkarmasınlar. Buraya bir mezar yap, ama boşluğa koyacaksın; göçtü mü anlarız! Oraya öyle bir beton koyacaksın ki kolay kolay çıkaramayacaklar…' Böyle bir tertip aldık. Fakat mübarek, bunu ihmal etmiş, yapmamış… Babası Osman Ağabey vardı, rahmetli oldu, o da gidiyor Isparta'da bulunan bir ağabeye anlatıyor. 'Minareci böyle böyle… Üstad'ı bulmuş!' diye anlatıyor. O ağabey de emir veriyor, 'Çıkarın!' diye. Salim Gümüş ile Sav'dan Bekir Hafız, bir kişiyi de alıyorlar, tabutu çıkarıyorlar... Götürüyorlar ve başka yere defnediyorlar. risalehaber

YORUMLAR
Henüz kimse yorum yapmamış, ilk yorum yapan siz olun.
Bu Kategorideki Diğer Haberler
Şanlıurfa organize sanayi müdürlüğü, yatırım için herşey hazır
Bu habere de bakabilirsiniz

Kitap Bağışı kampanyası

Kurumsal

İçerik

Gündem

Siyaset

Teknoloji

Yukarı Çık
Sitemizde yayınlanan haberlerin telif hakları haber kaynaklarına aittir, hiçbir şekilde basılı ya da elektronik bir ortamda (CD, Internet vs.) kaynak gösterilse bile izin alınmadan kullanılamaz. © Copyright 2015 Balikligol.com